Wstęp
Zygmunt Longin Bezeg, znany także pod pseudonimem „Longin”, to postać, która odegrała istotną rolę w historii Wojska Polskiego oraz w walkach o niepodległość Polski. Urodził się 16 marca 1893 roku w Zahajpolu, a swoją służbę wojskową rozpoczął w Legionach Polskich. Jego życie i kariera wojskowa są przykładem zaangażowania w sprawy narodowe oraz determinacji w obliczu trudnych warunków historycznych. W artykule tym przyjrzymy się jego życiorysowi, służbie wojskowej oraz odznaczeniom, które zdobył na polu bitwy.
Wczesne życie i edukacja
Zygmunt Bezeg urodził się jako syn Alfreda i Heleny Stefanii z Przybylskich. Przed wybuchem I wojny światowej rozpoczął studia filozoficzne, jednak wydarzenia historyczne szybko zmieniły jego plany. W 1914 roku, po wybuchu konfliktu zbrojnego, zrezygnował z nauki i wstąpił do Legionów Polskich. Jego decyzja o podjęciu służby wojskowej była zgodna z duchem tamtych czasów, kiedy to wielu młodych Polaków marzyło o odzyskaniu niepodległości dla swojego kraju.
Służba w Legionach Polskich
Po przystąpieniu do Legionów, Zygmunt Bezeg został przydzielony do 5 pułku piechoty w składzie I Brygady. Jego kariera wojskowa nabrała tempa podczas bitwy pod Rarańczą, gdzie walczył z determinacją. Niestety, po przejściu frontu został internowany i osadzony w obozie w Talaborfalva. Mimo tego trudnego doświadczenia, jego ambicje nie zostały złamane – w styczniu 1919 roku awansował na stopień podporucznika.
Udział w wojnie polsko-bolszewickiej
Po zakończeniu I wojny światowej i odzyskaniu przez Polskę niepodległości, Bezeg został przyjęty do Wojska Polskiego. Wziął udział w wojnie polsko-bolszewickiej, walcząc w szeregach 6 pułku piechoty Legionów. Jego heroiczne działania na froncie zaowocowały przyznaniem mu Orderu Virtuti Militari – najwyższego odznaczenia wojskowego w Polsce. W 1919 roku awansował na kapitana piechoty ze starszeństwem z dniem 1 czerwca.
Kariery wojskowe i awanse
Po wojnie Zygmunt Bezeg kontynuował swoją karierę wojskową. W latach 1924-1932 pełnił funkcję pierwszego oficera sztabu 19 Dywizji Piechoty w Wilnie jako oficer nadetatowy 86 pułku piechoty z Mołodeczna. W 1925 roku awansował na majora piechoty, co otworzyło przed nim nowe możliwości zawodowe. Służył następnie w 55 pułku piechoty w Lesznie, gdzie piastował stanowiska dowódcy II i III batalionu.
Dowództwo batalionu KOP „Stołpce”
W 1931 roku Zygmunt Bezeg został dowódcą batalionu Korpus Ochrony Pogranicza (KOP) „Stołpce”. Dzięki swoim umiejętnościom dowódczym oraz doświadczeniu szybko zyskał uznanie zarówno wśród podwładnych, jak i przełożonych. Awansował na stopień podpułkownika piechoty, a swoje obowiązki pełnił do 21 marca 1935 roku, kiedy to został przeniesiony na stanowisko zastępcy dowódcy 1 pułku strzelców podhalańskich w Nowym Sączu.
II wojna światowa i internowanie
W obliczu narastającego zagrożenia ze strony Niemiec, podczas mobilizacji we wrześniu 1939 roku Zygmunt Bezeg został mianowany dowódcą Ośrodka Zapasowego 21 Dywizji Piechoty Górskiej. Po wybuchu II wojny światowej jego jednostka brała udział w działaniach na froncie, jednak po wkroczeniu Armii Czerwonej przeszedł do niewoli i został internowany na terenie Węgier. Tam pełnił funkcję komendanta Wojskowej Bazy Wywiadowczo-Łącznikowej Związku Walki Zbrojnej.
Więzienie w obozie Mauthausen
Po zakończeniu działań wojennych Zygmunt Bezeg doświadczył kolejnego dramatycznego rozdziału swojego życia – trafił do niemieckiego obozu koncentracyjnego Mauthausen. Przeżycia związane z obozem miały wpływ na jego psychikę oraz zdrowie fizyczne. Po wojnie powrócił do Polski i pozostał podpułkownikiem w stanie spoczynku.
Życie po wojnie
Po zakończeniu II wojny światowej Zygmunt Bezeg osiedlił się w Krakowie, gdzie przez wiele lat pracował w Krakowskim Przedsiębiorstwie Robót Drogowych. Jego życie po wojnie było znacznie spokojniejsze niż podczas burzliwych lat młodości. Był dwukrotnie żonaty – najpierw z Wandą Mierzwińską, a później z Heleną Jastrzębską. Miał dwóch synów: Stanisława i Tadeusza.
Ordery i odznaczenia
Zygmunt Bezeg był wielokrotnie odznaczany za swoje zasługi dla kraju. Otrzymał m.in. Krzyż Srebrny Orderu Wojskowego Virtuti Militari nr 4832 oraz Krzyż Niepodległości. Ponadto został odznaczony Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski oraz czterokrotnie Krzyżem Walecznych. Jego osiągnięcia były wynikiem ciężkiej pracy oraz oddania sprawom narodowym.
Zakończenie
Zygmunt Longin Bezeg pozostaje ważną postacią w historii Polski XX wieku. Jego życie to przykład poświęcenia dla ojczyzny oraz determinacji wobec przeciwności losu. Zmarł 13 kwietnia 1971 roku, a jego pamięć jest kultywowana przez potom
Artykuł sporządzony na podstawie: Wikipedia (PL).